محمدابراهیمی تعداد ابيات : ١٠

مي‌رسد مژده گل بلبل خوش الحان را رونق عهد شباب است دگر بستان را  1  خدمت ما برسان سرو و گل و ريحان را اي صبا گر به جوانان چمن بازرسي  2  خاکروب در ميخانه کنم مژگان را گر چنين جلوه کند مغبچه باده فروش  3  مضطرب حال مگردان من سرگردان را اي که بر مه کشي از عنبر سارا چوگان  4  در سر کار خرابات کنند ايمان را ترسم اين قوم که بر دردکشان مي‌خندند  5  هست خاکي که به آبي نخرد طوفان را يار مردان خدا باش که در کشتي نوح  6  کان سيه کاسه در آخر بکشد مهمان را برو از خانه گردون به در و نان مطلب  7  گو چه حاجت که به افلاک کشي ايوان را هر که را خوابگه آخر مشتي خاک است  8  وقت آن است که بدرود کني زندان را ماه کنعاني من مسند مصر آن تو شد  9  دام تزوير مکن چون دگران قرآن را حافظا مي خور و رندي کن و خوش باش ولي

حافظ	محمدابراهیمی
کجاست دير مغان و شراب ناب کجا	دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس	2
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا	چه نسبت است به رندي صلاح و تقوا را	3
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا	ز روي دوست دل دشمنان چه دريابد	4
کجا رويم بفرما از اين جناب کجا	چو کحل بينش ما خاک آستان شماست	5
کجا همي‌روي اي دل بدين شتاب کجا	مبين به سيب زنبشد که ياد خوشش	6
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا	باد روزگار  وصالخدان که چاه در راه است	7
قرار چيست صبوري کدام و خواب کجا	قرار و خواب ز حافظ طمع مدار اي دوست

غزل جان ...